Hoe het begon:
Op maandagochtend 14 januari 1997 begonnen 22 slimme twintigers aan hun vervolg managementopleiding. Ze hadden een jaar gewerkt. Aart was hun gastdocent en schrok van wat hij zag. De frisse blikken waren verdwenen en hun energie was een stuk lager dan een jaar daarvoor. “Wat is er met jullie gebeurd”, vroeg Aart. Ze keken hem verbaasd aan. Die zei wat hij zag. Daar schrokken zij weer van. “Roddel maar eens over jullie praktijk ervaringen”, zei Aart, “Ik luister wel mee”. De rode draad: ze liepen met ‘hun vernieuwingsintenties’ vast in de bestaande gewoontes van de oudere generaties. Aart zei zoiets van “Ik weet nog niet hoe, maar hier ga ik wat mee doen”. Hun analyses van de praktijk waren haarscherp. Het was voor Aart het begin van een lange ontdekkingsreis naar ‘de vernieuwingspotentie van opvolgende generaties in organisaties’.
Eerst met actie onderzoeken waarin hij deze jongeren vergaderingen en besluitvormingsprocessen liet aanpakken op een manier waar zij wel werkenergie van kregen. Dat leverde vernieuwingen op die ook meer energie opwekte bij de oudere generaties en een frisse wind vormde voor hun organisatie .
Tijdens zijn promotie onderzoek tussen 2000 en 2007 ontdekte hij dat bekende filosofen, historici en sociologen wel ideeën hadden over de functie van generaties in maatschappijen. Maar er was geen theorie ontwikkeld en geen onderzoek gedaan. Hij verzamelde alle fragmenten, voegde daar zijn ontdekkingen aan toe en bouwde een generatietheorie. De kern: opvolgende generaties dragen in organisaties updates naar binnen voor gedateerde gewoontes. Onze gewoontes hebben een houdbaarheidsdatum en daarna wordt het herhalen destructief voor mensen en hun (werk)gemeenschap. Verouderde gewoontes nemen werkenergie weg en versuffen een organisatie. Het is een sluipend proces dat de overlevingskans steeds verder verkleint. Met andere woorden. Organisaties hebben de updates van opvolgende generaties nodig om 'bij de tijd' te blijven en te overleven. Én om een aantrekkelijke werkgever te zijn voor alle generaties, van de jongste tot de oudste. Een actuele vraag vanwege de toenemende arbeidskrapte.
Aart heeft een unieke onderzoeksmethode ontwikkeld. Met kleine groepen uit alle generaties (in een organisatie) brengt hij de gedateerde gewoontes in beeld en de updates van alle generaties. Letterlijk. Alles wordt op video opgenomen. De samenvattingen geven een goed beeld van de richting van de update processen en van wat er gedaan kan worden om die beter te ondersteunen. Ook van de verouderde gewoontes waar alle generaties eigenlijk afscheid van willen nemen. Maar dat valt soms niet mee, omdat die vaak onderdeel vormen van de automatische piloot van de oudere generaties en die zet je niet zomaar even uit. Het voordeel van deze methode is dat iedereen mee kan kijken. Je kunt samen het beeld vormen en acties bedenken.
Een belangrijke ontdekking van Aart: de updates van een generatie zijn het effect van veranderingen in het opvoeden. Om die updates, bijvoorbeeld van GenZ (2000-2014), goed in beeld te krijgen organiseert hij onderzoek sessies met hun ouders over de vraag wat die anders doen in het opvoeden vergeleken met hun eigen opvoeding. En onderzoek sessies, in organisaties, met kleine groepen GenZ'ers naar de vraag wat bij hen de meeste leer- of werkenergie opwekt. Dat geeft een goed beeld van hun updates.
Voortdurend onderzoekt hij met allerlei organisaties - inmiddels met honderden - hoe update processen vanuit opvolgende generaties beter kunnen worden ondersteund, in het belang van alle generaties en hun organisatie.
Hij is net begonnen met onderzoek naar de allerjongste generatie - al hier en daar generatie Alpha (2015-2029) genoemd -, de generatie aankomende studenten. Over 10 jaar komen die de werkvloer op.
