‘Bankroet, fout of goed?’ Deel 2 van de blog van huysgenoot Frank Krake. Hierin vertelt hij over het contrast met Amerika, faillisementen en zijn eigen ervaring.

Maartje Ijzerman
Door Maartje
20 juli
Profielfoto Frank 3 DSC 3340

Frank Krake is een ervaren en energieke ondernemer die in zijn carrière meer tegenslagen tegenkwam dan een hele zaal vol ondernemers bij elkaar. Maar hij overwon ze allemaal. Leerzaam en entertainend! Juist van fouten en mislukkingen kun je leren. Alleen vertelt niemand daar over. Je hoort alleen maar succesverhalen. Daarop is De Rampondernemer de uitzondering. Vol motivatie en met een glimlach verlaat je het event

verschillen tussen failliet gaan in Nederland en failliet gaan in Amerika.

Het contrast met de situatie in Amerika is enorm. Failliet gaan daar, hoort bij het ondernemerschap. En je bent eigenlijk pas een goede en door de wol geverfde ondernemer, als je één of meerdere faillissementen hebt meegemaakt. Indien je in de Verenigde Staten bankroet gaat zegt de omgeving tegen je; “Jammer, mooi geprobeerd. Je weet nu hoe het niet moet. Volgende keer betere en veel succes met je nieuwe onderneming. En, ehhh, kunnen we je nog ergens mee helpen?” Daar wordt de middeleeuwse boodschapper dus geen kopje kleiner gemaakt, maar op de zeepkist gezet, waarna de loftrompet over hem wordt uitgestoken. Overdreven wellicht in onze Europese ogen, het andere uiterste van de beleving rondom een bankroet. Misschien ligt, zoals zo vaak, de waarheid ergens in het midden?

En natuurlijk zijn het de goeden die leiden onder de slechten. Natuurlijk zijn er te veel vooropgezette faillissementen, ingeleid door malafide lieden die zich ondernemer noemen. De BV leegtrekken en laten ploffen en daarmee de leveranciers en klanten met bakken ellende achter laten. Dat dient keihard te worden aangepakt. Heren curatoren; Spreek ze aan op hun bestuurdersaansprakelijkheid en pluk ze privé helemaal kaal, die criminelen. Want dat zijn ze. Ze maken het kapot voor de welwillende en hardwerkende entrepreneurs die te goeder trouw op hun zakelijke einde af sturen. In minder dan 1% van de gevallen waarbij het faillissement zich in een grijs gebied bevindt, neemt een curator deze actie. Meestal ingegeven door het feit dat er zich te weinig middelen in de boedel bevinden, waardoor de situatie ontstaat dat men zich voor nop dient in te spannen. Dat doen immers alleen ondernemers in zwaar weer, niet de curatoren.

De taak voor de Nederlandse overheid is simpel. Promoot het ondernemerschap en neem het taboe weg rondom een faillissement. Beïnvloed de beeldvorming zodanig dat een ondernemer moed put uit een bankroet en met een nieuw bedrijf weer werkgelegenheid gaat creëren en belasting gaat afdragen. Daarvoor dient nog heel wat water door de Rijn te vloeien. Tekenend is de gang van zaken enkele jaren geleden rondom de Feniks-awards. Een prijs door het Ministerie van EZ in het leven geroepen, waar ondernemers zich voor konden inschrijven die na een bankroet toch weer een succesvol bedrijf hadden neergezet. Om de beeldvorming eindelijk om te buigen. Die award is nooit uitgereikt. Weet u waarom niet? Omdat geen succesvolle ondernemer het aandurfde om geassocieerd te worden met zijn faillissement uit het verleden. Bang voor de beeldvorming en het (voor)oordeel van zijn omgeving. Zo staat we er dus op in Nederland.

Interessant zou een onderzoek zijn naar de slagingskans van een nieuwe onderneming, waarbij men twee groepen vergelijkt. Entrepreneurs die voor het eerst een nieuw bedrijf beginnen en entrepreneurs die de louterende ervaringen van een faillissement met zich mee torsen en opnieuw beginnen. Ik voorspel u de uitkomst nu al en ben er van overtuigd waar de BV Nederland beter mee af is. In de hoop dat die middeleeuwse gedachte nooit meer toegang krijgt tot de Nederlandse samenleving in het algemeen en het bedrijfsleven in het bijzonder. Leve de boodschapper! Leve de ondernemer!



Geschreven door huysgenoot Frank Krake