Blog Jessica van Spengen

Maartje Ijzerman
Door Maartje
11 december
Jessica van Spengen Sprekershuys

''Een belangrijke tip die ik later van een vrouwelijke collega kreeg is dat je moet flirten met de camera. Kijken in dat zwarte gat alsof er iemand aan de andere kant zit die je heel leuk vindt. Je gaat er ‘zachter’ van kijken. ''

Gympen uit, hakken aan

‘Jij gaat kruisgesprekken doen, dus je moet op cursus.’ Zo gaat dat als je verslaggever ofcorrespondent wordt bij de NOS. De verslaggevers die je voor de camera ziet doen dat soms heelnaturel, of soms niet. Maar geloof me, ze zijn allemaal goed getraind.De cursus ‘live gaan’ of ‘kruisgesprekken doen’, zoals dat in vaktermen heet, betekende in mijn gevaldat ik een dag lang op de proef werd gesteld door een collega. Een oude rot in het vak die jarenlangzelf ‘live ging’ in binnen- en buitenland en die grote rampen en zelfs oorlogen versloeg. Het werd eentop dag.Samen met een cameraman spraken we af bij de verslaggever thuis en ik kreeg daar de ene na deandere case voorgeschoteld. Het balkon waarop ik stond met een camera voor mijn neus veranderdeconstant. Zo deed Nederland mee met het WK (in die jaren gebeurde dat nog) en natuurlijk wonnenwe. Wat doe je dan als er schreeuwende en joelende supporters door het beeld lopen en je zelfs devragen van de presentator amper kunt verstaan? En wat vertel je in een crisissituatie, waarbijhonderden mensen geëvacueerd worden? Mijn collega, die tijdens de cursus de rol innam van depresentator van Het Journaal stelde allerlei vragen. Waar moeten de mensen heen? Wanneerkunnen ze weer terug naar hun huis? Hoeveel gewonden zijn er? En ik moest maar antwoorden enimproviseren. Want de ramp was nét gebeurd, veel informatie was er nog niet. Totdat hij vroeg: ‘Erzijn ook honden die het gebied moeten verlaten, wat gebeurt daarmee?’ Van de zenuwen schoot ikin de lach. Mijn collega bleef serieus. Gewoon doorgaan, geef er maar een draai aan. Een stilte latenvallen, dat kan niet.En voor de mensen die denken dat je op locatie een autocue hebt, vergeet het maar. Camera’swaarbij de teksten op het scherm verschijnen, die staan alleen in de televisie studio’s. Op locatiemoet je het zelf doen, hooguit met wat steekwoorden op papier. Al is het onder pro’s weer not doneom daar een blik op te werpen, dus dat laat je wel uit je hoofd.Een belangrijke tip die ik later van een vrouwelijke collega kreeg is dat je moet flirten met de camera.Kijken in dat zwarte gat alsof er iemand aan de andere kant zit die je heel leuk vindt. Je gaat er‘zachter’ van kijken. En het is heel belangrijk dat je ‘oogcontact’ blijft maken met dat zwarte gat. Eenwegkijkende, met de ogen draaiende verslaggever, dat ziet er op een flatscreen televisie van 1 bij 1,5meter heel vreemd uit.Zij was het ook die me vertelde wat haar geheim was. Hakken aantrekken. Je benen spannen zich danaan waardoor je steviger staat en je rug zich vanzelf recht. Je verhaal komt er beter uit. En dat werkt.Dus u moet zich voorstellen dat ik in Spanje bij een grote nieuwsgebeurtenis soms een hele dag heenen weer aan het rennen was. Mensen interviewen, ondertussen audio en video doorsturen naarHilversum en tussendoor nog een gesprekje op de radio. Maar rond vijf voor acht trapte ik dan mijnsneakers uit en gingen de hakken aan. Want ik moest ‘live’.Je kunt nog zoveel oefenen, het blijft spannend. Als je in je oor hoort dat je over vijf seconden aan debeurt bent gaat er heel even zo’n schokje door je heen. ‘Wat ging ik ook alweer vertellen?’ Als ik liveverslag deed was het alsof ik al die mensen met hun bord op schoot voor me zag. En dat zijn er veel,met de kijkcijfers van het Journaal zit het al jaren goed.Is je verhaal doen voor een camera minder spannend dan voor een grote zaal?
Ik denk het niet. Belangrijk is volgens mij: blijf jezelf. In mijn geval betekent dat als ik nu als dagvoorzitter aan de slagga ik meestal vraag of het goed is als ik gewoon op sneakers kom. Helemaal steady rondhuppelen ophakken, dat heb ik nooit geleerd. Dat is volgens mij überhaupt weggelegd voor the lucky few. Ik voelme prettiger op gympen, dan kan ik me vrijer bewegen en dus meer mezelf zijn. En als er toch eenlastige vraag komt en ik even op scherp gezet word, dan sta ik ineens voor die zaal op hakken. Alleengeen mens die ze ziet.